Ngushtë

Ishte ngushtë në ambasadë o mik, ngushticë si argument Malthus-i,
e vinte erë të pëgërash. Gardhi si kurvë, kapërcyer nga të gjithë ne,
na ndante nga policët djersëblu, zhgjëndërrës së fluturimit me arrati,
Na sillnin çdo ditë një bot si elefant, me ujë të ndenjur e feçkë gome,
Uwe-n e dehur, diplomatin, mbajtëm në krahë pas finales që s`pamë,
kur Gjermania u bë me një penallti kampione në futboll për sezonin

Ishte ngushtë o mik, si ankth klaustrofob çmendine, si gurmaz turme,
Na regjistruan, ndanë pasaportat me lëkurë të kuqe. 12 Gusht. 1990.
Naten erdhën autobusat, përmbi katet shtesë këlthisnin sirenat emra,
Apel shqiptarë me Goni, Landi, Titi, Mondi, Beni. Dritaret e makinave
mbyllur, jashtë begsat ruanin me automatikë rrugën. Na hodhën prapë
në det, nëpër tragetë Brindizi, natën, sonambulë me rrecka, pa valixhe,

symëdhenj me rrathë kaf përposhtë, çehre trishtimi, lodhur për vdekje,
Pimë Coca-Cola të parën herë, hëngrëm mannat e parë në shkretëtirë,
Ndoshta të njëjtët trena që transportuan hebrenjtë na prunë. Holokaust
mprapsht, si mendjet e vjedhësve të dyqaneve, që u zunë shpejt. Shpejt
na doli nami për të keq, na ndanë nëpër azile të huajsh, na harruan atje,
pos ca fetarëve të rrjedhur që donin t`na konvertonin kur s`dinim gjuhën

Ca u pagëzuan për të ngrënë, shumica ranë në burg apo i kthyen prapë,
Tani vdiq nga heroina, bashkë patëm pirë me një llullë me mollë crack,
ndërsa gruaja fërgonte sallam në kuzhinë. Shihnim do kohë video porno,
vetëm ne burrat, me fytyra të kuqe e qeshnim si me zor kur aktorët vinin,
U zume në qytet pastaj me thika, sherri sherr, na mori dhe gazeta lokale,
S`patëm para për avokatë, ndaj na dënuan edhe më rëndë. Eh, paratë...

30 marka paguanin homoseksualët aktin në stacion, tre a katër në ditë,
për të pirë darkave birrë e lënë në automat kusurin, me diej që qeshnin
e që rrallë binin, si perëndimi mbi këtë vend gri, bardhëezi në dimrin që
fillon në vjeshtë e mbaron në verë, pa mimoza, pa hurma farëzeza, pa
nënë e baba që në telefon tingëllonin aq mbytur. Kabinat janë plastike,
na çonin shumë letra, kosovar qe përkthyesi në gjyq, këtu lindur e rritur

Rrathët kaf o mik, poshtë syve, që kapen fort pas gardhit, janë 20 vjeç,
Ku shkoi koha, rinia, vrulli? Fashitur, nën kapakë flenë poshtë shqipet,
rradhitur ngushtë nën këmisha force, dikur t`harbuara si kuaj të egër,
për t`ikur tutje. E unë dua të arratisem prapë, të më vrasin pas shpine,
të iki, të shkoj ku nuk e di as vetë, të vdes për diçka e jo më kot a plak,
varrezash të huaja, me gardhe që i mbajmë me vete si duart pranga...

Lucy in the sky

Muri përballë papritur kulloi pasqyrë, u çbë,
Gazeta e vogël sa një thua lexoi veten, thosh
me zërin e përçudnuar në kongres të Enverit:
“Unë jam ti, bashkë do ndeshemi. Tek për tek”,
Kulluan dhe duart tek fërkonin sytë. U verbova
shkurt nga rrudhat derisa nisi një film alla Dali,
me mjellma të frikshme dhe të tjerë si unë,
që prisnin në rradhë të hidheshin kokëposhtë
nga ura në lumë. Ivan Karamazovi dhe djalli,
apo ish Jezusi?- nuk e di, si soufler-ë flisnin
gjuhë të pakuptueshme, telekomanda ish larg
e ekranit të murit, u futa brenda atje, kolloçita
derën, dola brenda dhe u zgjova në gjumë
“Mirësevjen në botën e çudirave i huaj!
Ketu çdo gjë ndodh vetë. Shtrihu diku e shih
se si shkrumbohen gërmadhat e së ardhmes,
treten qëllimet në ujë të distiluar. E bardhë,
kimike është kjo jetë, kokainë, borëbardhë,
ortek që të zë poshtë kur ti fle në palindje,
Ja tani je fëmijë përsëri. Vizaton me gisht
në xhamin e avullt vdekjen pa e ditur, çati
është ajo, dhe borë, borë, kudo, borëzezë
si natë e vrenjtur, me re të zeza, tej ka yje,
por ti nuk e di, se ky ështe kujtimi i parë
që gdhendet në tru nga skulptori i verbër,
Muskuloz është ai, arap, burrëror si babai,
Të puth ngjirur e ti ndjen mjekrën, pyllin,
ku do humbasësh kur të rritesh, me shtriga,
ushtarë, arinj e zana, pasaporta, gra,
alkool, drogë e muzikë, vena të shpuara.
Mirësevjen shqiptar në Perëndim, botën
me drita dhe ujë të ngrohtë rubineti, gaz
kaloriferësh a kamp përqëndrimi, vajza
soufler-e në recepsione mjekësh, këtu
vendas nuk do bëhesh kurrë.Një thinjë
më tutje vigjëlon me sy të çakërritur koha,
orët e varura nën diell si gjalpë i shkrirë,
e vdekja ështa papritur fshatarja me shami,
gruaja e fishkur me sy të çakërritur kohe,
si plumb kokës, nyje bishtash, me fshesë
mes këmbëve, ta bën me dorë, ngjitet kithët
drejt e në qiell, flakëron si rreze, e nxehtë
si seks magjyp nën diell, pa shtëpi. Mirësevjen
në botën e çudirave Liza, hyr brenda e veç rri”
Drejt e në kokë hyjnë banorët e rinj, qeraxhinj
të huaj me bohçe rreckash me ngjyra, akrepët
përthyhen e shifrat nuk kanë më kuptim, ashtu
vetëm siç në fakt je, se vetëm je në ëndërr,
fillikat, si zeroja që s`ka shokë në skamje, si
mur që shpërbëhet, që të mbulon si nata,
jorgan me arna dyersh, mbyllur fort nga dorë
sekrete e qoftëlargut, dordolecit që jam vetë

Rreshta për Lee

(per F.)


E dashur Lee, po të shkruaj shqip, në gjuhë të huaj,
se ti nuk para i do fjalët, prandaj ndoshta dhe të dua,
Por vala, kur lë gjurmë, vjen tjetra dhe e fshin prapë,
S`janë fjalë, po shkumë, trumcakë gri, hiri pagjumë,
që vatrës, në kllapi kollen varr, cicërojnë ngjirur gjak,
Gjak vellokuq nusesh, kuq si djall viçi, ushtar plumbi
i rëndë plagësh, dehur lindur dhe vdekur esëll, tamël
papirë nga gjiu i pasqyrës ciklope, shushunjës qorre,
që t`sheh, thith, t`harron ndërkaq, ku shihemi aq pak

U bë ca e s`di më sa, që s`kemi folur dhe s`jemi parë,
Nuk di më në je gjallë akoma, në këtë jetë apo përtej,
“Asgjë s`dimë”,- do të thoje ti,- “ëndrra jemi, të Tao-s”,
e do treteshe si përherë, andej nga erdhe, nëpër çart,
heshtur, vagullt, brishtaz aq sa nuk di, në je afsh, mug
apo agth; se gagaç isha edhe unë, si zi që kalëron ylli,
plug jelesh harbuar mbi brazdë, bletë që pi pjalm varri,
Seç më thosh, por s`dëgjoja dot, se isha vetë shurdhi
dhe goja, kur dehet nga gjuha dhe mpin si mjalti hojet

1.

Yjeshuarit, dritëhumburit më gjejnë zgjuar, më marrin
atje ku burojmë, pusin djep ninullash shkume që thith
gjiun e kuq, cung. Ku ti fsheh krahët e duart? Gungat?
Ëmbël musht i heshtjes ngjit butë buzët fryrë të gjumit,
ngecin aty fjalët, lehtë si luspa engjëjsh, si thinjë, mug,
Akoma s`kam humbur besën, ( Fjala s` përkthehet dot,
më mirë kur nuk e di, ma beso), akoma përthith n`Zot
heshtjen binjake, pasqyrën që harron se asgjëja s`vlen
të thuhet fare, kot është koha vetë, që Tao nuk ka gojë...

Çfarë di s`është veçse kujtim, çfarë je një ëndërr larve,
me sy prej trëndafili, hulli gjaku, dregëza përrenjsh, kuq,
kur tymi shter dritën e u hedh të hanë brengave, hijeve,
bosh ndoshta, bosh kokëposhtë, bosh i pafund honesh
së prapthi, ku ndjen se ti je fara që brof mbi dhe flatrat,
e bie si shi aty ku thith pika fundin, rrudhat ag të trajtës
që veshin vagun, lulen, mishin, tharmin, T`marr erë, më
merr, m`shpie tej, më zhdjerr, shter, kur frymë ylli ndrin
vellokuq terret, gjiun memec të pusit, me thithkat varre

Sytë kërkojnë të të shohin, të shohin vetëm kur i mbyll,
mbuluar me çarçaf borëbardhë, si e vdekur, pa frymë,
S`të bëj zë, se e di që më trembesh, po i mbyll më fort,
shtrydhet kokrra e rrushit, rrjedh qumështi gjak që deh,
si frymë kuajsh harbuar trok tok, kur ethen gishtat jele,
që ngërthejnë kalorësin dritëshkumë, po s`e kapin dot...
E ke frikë dritën, kur zbardh fshihesh shpejt, s`di se ku,
Muzgu të sjell prapë, si vala kufomën, bregut ku çapis
vetëm, me frikë se mos jam dënuar nga forcë e verbër,

që lëviz ujët, erën, dhe bën natën ditë. Kërkoj atëhere
një krahëror të butë ku të ve kokën, mbyll sytë, dëgjoj
rrahjen e një zemre tjetër, që njëlloj si imja tundet, pi,
që u epsh n`degë derisa skuqi lëngun që thithi kokrra,
idenë a shpirtin, kur u deh buza me gjak herën e parë,
E pimë atë dolli me fund, etëm dashje pa shter, pimë
kur boshi na ngërtheu ligsht gjuhën. Nuk e di se pse;
fjala ndoshta, afshi i shuar i kohës që ngrin gurë llave
më mbiu lule. Po kujt t`ia dhuroj atë? Se ti je lule vetë

2.

Të kishin qenë retë mish, gjallesat tym, zjarret femra,
që digjen eth vetëm; të ishim peshq, heshtur, sybosh,
mbytur, pa kuptim, t`ish bota pa dhe, pa eshtra, koha
lojë gjumi që s`mbaron, të mos ecja fare, t`mos flisja,
Të isha zog flakësh, yll, zhytur n`errësirë verbër, unj,
etur, do pija dhe helmin e gjiut plagëkuq, qorrit, plakut,
ngopur nga zija, bloza e djerrinave, honeve përmallur,
pa motrën e syut që thith nga sisat e pashoq të Zotit
xixat më të bardha të qumështit, maskën e pasqyrës

Ndizet sërishmi si zjarr pashuar shpresa, xixa e fundit,
Rrufetë s`kanë zot, as xixëllonjat, shkëndijat, ortekët,
Flaka që jam, që digjet s`ka hije, as pse ndrin, as dek,
Se gjaku, flaka, s`është veç, n`zjarr pi rrënjë e saj gji,
Flakë unë e flakë ti, që preken, shkrihen e epen, eth,
se mos s`shohin dot atë çka ndrijnë, sytë që s`shohin
çka mund të shohë veç tjetri. Sa më e vagullt ëndrra,
aq më e bukur. Kur tymi tretet dhe mbetet vetëm blu,
apo natën yjet dhe hëna, sytë e territ, çdo gjë hesht

paemër është gjithçka, e thjeshtë si lule, bletë kur fle
a vdes dhe mbetet ç`është, burim hiri, hëne, yjësish
shkume, kuturuje. Vjen era shpresë, freski, vese, ag
e buzësh jeshile myshku që thithin plakur shkëmbinj
të rrudhur, mpakur, vyshkur. Shushurin rrjedha në gji,
mbytem në të dhe tretem, korijeve me pallonj e drerë,
ku pi e më pinë të tjerët për t`u etur, tharë hi përsëri,
Vezë lumenjsh zjarri, damarësh errësire n`folenë gji
të dheut, që kris e derdh jashtë trumcakë binjakë gri..

3.

Këputa dhe unë lotë e mbolla lumë, ëmbëlhidhur,
për ata që janë si unë. Piva vetë nga ai ujë, herë
të sertë, herë të dashur; etja u shtua ose u shua,
Buzëjerm pastaj u enda, derisa e gjeta këtë krua,
ujëlehtë, ëndërr thuaj. Mbeta atje dhe shushurova
lutje resh :” Bëmë akull, shi, që të ngjall të tharën
gjuhë të shkretëtirës, që eth, përçart i foli botës!”
Patjetër do shihemi, asgjësë nuk i duhet besuar,
S`dimë kush do shkojë më parë, po qeshë unë,
do të pres. Lule nuk do këpus, as nuk do të puth,
veç do të pres në prag si derë. Do të marr doraz,
do të shohim dritën që na bën të shohim, Zotin,
Në qofsh ti, pritmë atje me durim are krahëhapur
kur duron korbat, zinë, dordolecin, shirat e farën,
besën e dashtit, përrallës ndoshta, jermit, që dua
të jem, ndryshe do ta kisha vrarë veten me kohë,
Në s`e bëj është shpresa, se je ti, se s`jemi kot
se dikush na pret. Ca vjet do bëjmë si do bëjmë,
kur heshtemi, mekemi, ditët që nuk kemi tjetrin...

4.



Vjen koha kur njeh më shumë të vdekur se të gjallë,
Ëndrrat vijnë e bëhen gjithnjë më të pakuptueshme,
Kujt t`ia tregosh? Pleqtë, që i lëçisnin dikur, shkuan,
Do doja dhe unë, po nuk jam fantazëm, s`tretem dot,
apo jam, nuk e kam ditur, dhe të ma thotë s`ka kush?
Vjen një kohë kur ke jetuar më shumë seç të mbetet,
Babai yt ka vdekur, yt bir është baba, e njëjta ëndërr
shikohet nga të gjithë, me fluturime, qiej e humnera,
Rrënjët e zjarreve na mbajnë lidhur burimit prej hiri,
Tym bardhëezi gjithçka, që dliret papushim nga era...

Bota jemi ne, por nuk lëvizim veten. Orbitash përjetimi
humb përsëritja kujtesën, lëshohet n`atë rrymë. S`ka gjë,
më mirë do bëhet, derisa ku lind të derdhet. Thyhet thelbi,
bërthama e bardhë njom, ngjyen paqe retinën e dritësyrit,
horizonti tkurret, mbetet veç ajo, stërkalë kohe e ngrirë,
që thur rruaza fati, djersën ballit, perlën, lotin, vesën

Të gjithë u shkruajnë vargje të dashurave, unë jo,s`jam absurd,
po Lee nuk di shqip, është e verbër, s`jeton këtu, por atëbotë,
Gishtat e saj më shohin gjallë, puthin, përkëdhelin, rrëzohen
pendëve si borë. Flasim zogjsh: “Çfarë qiejsh do rrokim sot?,
Mbulomë si re e mos më ler, humbur malleve, fjalëve në eter
t`mos shurdhem, të tjerë më bënë, kall e më kallin të tjerë"...

5.



Dje mbusha 500 vjeç, askush s`erdh të më urojë,
askujt nuk i erdhi keq. Të marrët dehen me kohë,
e pinë atë pus dhe shteren, presin që të bjerë shi,
që të pinë prapë e të dehen. Kur gjejnë një tjetër
si vetja pastaj, shihen në të, i përqeshen, binjakë
me maska pasqyrë. Gjallojnë, nuk dinë për çfarë,
derisa i fusin në arka, fshehin nën tokë kufomën,
i gënjejnë dhe atje me fjalime, sa e besojnë vetë
çka thonë, tek rrufisin dollinë e mbrame të dozës

Po rreshkemi e dashur, thahemi, pemë Krishtlindjesh,
vezë Pashkësh, ëndërruar mënjanë. Esëll na bën koha,
inçesti ynë i fshehtë me motrën, vëllanë, nënën lehonë,
atin që mbars fantazma, që jemi vetë. Të kam thënë që
derdhem poshtë nga lart, lindur dehur burimeve, pus shi
esëll, humnerave, kanalit, ujvarës, lotit? Që s` jam?
As unë, as ti. Ku fillon pika? Moti, koha është lumi,
që dikur m`pat prurë, po s`qeshë lëng, as degë e thyer,
as kufomë të mbyturi. Herë më çon atyre brigjeve ku
shkumë e fjalës zbardh baltën, i njom dertin, hallet

Edhe ca e do të hyjë marsi, qysh prej nëntorit s`ka dritë,
a thua se në qiell po djegin kufomën e Zotit të Nietzsche-s,
Hiri i tij mbulon këtë vend, rrugët, kokat e njerëzve, sytë
e zbërdhylët teutonë s`kanë det po shi; gri tulaten pëllumbat
e bebëzave atje, duke pritur pranverën, që s`dihet në do vijë,
Ekranëve engjëjt premtojnë botën tjetër, përtej mureve ndarës,
me mobilje mode, para, makina, femër dhëmbëbardhë bjonde,
e të thonë: "Merr, mos pyet, por shko edhe ti në parajsë!"

Skëterra është po aty. Betoni, xhami, zhurma, fantazmat
që nxitojnë mbyllur makinave rrëfejnë hije, ogure të liga,
S`do zgjasë më, kjo botë do prishet, si kullë lartësuar keq,
me tavanin shpuar nga oxhaqet, avionët, bombat, antenat,
që përzunë lejlekët, që kur i shohim i marrim për alienë,
Jam në gjumë e shoh makthe të frikshme, po jo, jo,thotë
spikerja e qesh në ekran pështirë. Dielli s`del më, retë vrer,
me gjak të mjerësh po shkruhen lajmet, luftërat, fjala e Zotit,
Fry o erë e merrmë tutje, atje ku s`dëgjoj, s`shoh dot! Ejani,
kalorës, Mesi, alienë a shpëtimtarë!. Bini bori, ziej o det!
Njeriu qenka përbindëshi që do dalë nga toka, djalli vetë...

Zymtë, me luspa hijesh të vrenjtura, që janë pupla resh,
ofshamash, ankthit tonë, tymit që ngjitet lart kur digjemi
në brengë të vezës, vetes. Krrokama, cicërima, a troku,
tik taku, shkrepëtima a thjesht asgjë, thyejnë enën bosh,
Guacka kris, nga brenda klith drita e na derdhet sipër,
grerëzat e arta që na thithin palcë e sëmbojnë shpirtin,
me thumba shprese, hareje, mbjellin nektar të ri aty,
njomin flatra e petale, gjuhë, qepalla, prarojnë ajrin,
ujët, pinë helmin tonë e zhyten lugjeve të padukshme

Shtrirë do të jemi, vetëm, atë çast kur na ha gjarpëri
e gjaku hidhërohet. Prag jeta, s`ka si të jetë tjetër
as vdekja. Hapet e mbyllet si derë, fryn e shfryn si erë,
Jeta është ndoshta vdekur dhe vdekja jetë. S`të kujtohet,
po s`ka ku shkon, aty është, po dhe në mos qoftë njëlloj,
s`ke nga ta dish, ndaj beson. Tendosesh në fllad si teshë,
këmishë të pushkatuari që ia lidhin sytë, pyesin dëshirën
e fundit, kujtesa është shurdhe. Ashtu këputesh në gjunjë,
si pemë, pa zhurmë. Njeriu ështe arë, mbjellur me gjumë,
Ëndërr hijeje, hije ëndërre. Çarë trungut dysh, sy binjak
që shohin njësh, djepin herë si varr, herë kufomën foshnje

Marr frymë ndaj jam, kur retë shkojnë e vinë, mos jam era?,
Jo, më thotë qielli, je arë. Krokodili dalë nga llumi qenka
nimfë, zanë, sirenë, ëngjëll; përbindëshi dhe dielli binjakë,
Veç ti e di çfarë, kush jam, në jam gjarpër apo pasqyrë haku,
në jam pëllumb apo maskë. Gishtat e tu prej hiri e dinë këtë,
si shkrumbin ku syve ndrijnë një çast thëngjijtë blu të lotëve,
pastaj shuhen. Nën mokër shtypemi si ullinj, grurë, vaj brenge,
malli për dritën na mek tek rrekemi në rrymë ku majmet i ligu,
Mbushen varret me dyll, të patreturit çohen, trembin errësirën,
ngërdheshen, kërcëllijnë dhëmbët, kanë frikë dhe e dinë mirë,
se shpresë e të mjerit është dritë e drejtë, që vonon të vijë...

6.

S`dihet kush e gjeti kufomën, nuk dihet se ku,
s`dihet nga vdiq, sa vjeç ishte, asgjë s`dihet

7.

Qerosi pa vetulla, me sytë rrumbull pa dritë në bebëz,
pret të erret, vesh cohën e bardhë pa xhepa të hënës
e më shfaqet papritur në ëndërr. Shtangem, dua të klith,
po nuk mundem. Hesht e kam frikë se mos jam ai,
Më shkelin putra, këmbë të zbathura, mbytem në vesë,
djersë, nuk marr dot frymë e sapo vdes, rilind sërish

Diku, në një botë rrugë, ku çdo hap të sjell më pranë,
rrugë e pafund që nga çdo hap zbukurohet më shumë,
rrugë tek ajo dritë që lindi sytë për të, për t`u parë,
n`tjetrin shohim vdekjen, veten, të parën, t`fundit fjalë,
tjetri je ti, ti e di kush jam, veç ti më do vërtet, ndaj
s`më lë të prek në s`di , në jam zgjuar a në gjumë

8.


Natën Lee, kur zvogëlohemi, rregjemi në shtrat,
para se lëshohem e mbytem në lumin e zi përbri,
të mendoj, besoj që je, më bëhet se e di se pse
u bëmë, pse yjet ndrijnë, pse jetojmë. Atëhere
afrohet një qengj, më rri pranë, më kullot lehtë
barin tym të mendjes, bëhet kalë, vajzë, fëmijë,
derisa kotem e shkoj, hipur n`atë shpinë të butë
prej varke, prej dore mjegulle që shkund pendë
ëndërrash pa fjalë. Kafazi hapet e del pastaj ti,
më rri mënjanë e ndërron plagën e ditës që zbardh...

Gjumin që s`më merr, krahët që mungojnë,
përqafimet bosh, ndjesinë e të qenit atëbotë,
Lind një foshnje qumështi, me sytë si arra,
lëkurë të butë, djersa kundërmon trëndafil,
pagëzuar me nektar flladi tek veson akoma
kur njomet rrënja. Një jetë do piqemi bukë,
kallinj gruri, gurë, me kokën tek tjetri,
E do mbulohemi me ura, rrasa larë nga lumi,
bardhë, si pëllumba që flenë me kokën futur
thellë në krahun prej ëndërre të engjëllit

Tringëllijnë mijëra këmborë rrezesh,
zbardhin bulëzat e para të vesëdritës,
derisa të piqet e verdhë, tharm tjetri
pranë kur piqet misri, syhapur, çartur,
Ëndrra jemi ne apo ëndrra shohim? Delet
janë atje prej bore, qumësht pinë sytë,
dehen bardhëeblu me re. Pika fundzezë,
shqiponja, aq lart sa nuk lëviz dot, këputet
papritur poshtë si puls të fikëti, shkrihen
ngjyrat, butë pjell kafeja të gjelbrën, thinj
pushin e fëmijës që bëhet burrë dheu, trumcak
që zgjohet në kllapi, kollet e cicëron gjak...

Gusha e diellit hapet, peshqit e dritës
bien, kur shkumë mbushen valët, të vdekurit
me jetë, kur çukis pjalmë e klith turbull marri,
Askush nuk më kupton, tjetrit i rrimë sot larg,
ndaj fola me vete, me valën, me dritën. Bëzama
shpoi flluska e re, pikat si fara mbi tokë mbinë,
Do gurgulloja më mirë, sikur të kisha qenë burim,
po jam veç zog, i gjorë dhe i lirë, që këndon kot

Të kesh dikë, duash, dëshminë se s`je fare kot,
dikë ku të lëshohesh përgjithmonë, veç të jesh
pendë krahëve të tij fluturimesh të panjohura,
Bashkë në parajsë dhe ferr, të tjerë na lindin,
pa ta s`do ishim dot, të tjerë na duan, kallin,
Frymën tënde të nxehtë në qafë të ndjesh, kur
fryn erërat e tua me anije, stuhi dhe xhinde,
Të bëhesh si dikur, harrosh kohën e lakmosh
mishkuq dhe bebëzat e gjakut, thithka, bark,
duar të paturp, buzë që s`dinë më ç`të bëjnë,
si dashja që vijon kur mbetesh zbrazur, dallgë
që pushton bregun, e mund dhe i largohet prapë

9.

Çarçafët janë rrudhur, lagur,
Nga lotët, sperma, gjaku
Brenda rrjedh prej 40 vjetësh si lumë,
Më të shumtën vetëm; nganjëherë
rrëke, përrenj, lumenj të tjerë a shira
më mbushin, gufojnë, përmbys bregun,
derdhem në fushë e njom farën e dheun

Lulja, pema, bisha të pinë pastaj aty,
çelen, harlisen, njomin gjuhët e thara,
Bota më thith si shushunjë, zbehem
si dritë muzgu që rëndon qepallat,
Mendja, si burri që kthehet nga ara,
këputet mënjanë zjarrit të natës, yllit,
përgjumet, mbytet ëmbël dhe tretet,
Mes djepit dhe varrit rrjedh, shushuroj
fjalë, rrëfenja, trisht e lumt, shkoj e shkoj

Më pe si pija sisë, duart hutuar diku,
kokëunjur mbi pellgun e qumështit,
si qen gjuha lëpinte syve vështrimin,
lagur, lëshuar rrjedhës që përvëlon
shpresën, dheut që pjek era...

Dielli është vezë Lee, zogu i artë që fle,
zhytur në dritë pret të dalë tej, të çajë
lëvozhgën, të këlthasë jetë, jetë të re,
të vdekurit të zgjohen, të këlthasë që
asgjë s`qe kot, çdo hap mbolli kohë,
gjurmë rrugës, veç kur u shkel sërish...

Pushi i verdhë prej engjëlli me grerëza drite,
që thithin të bardhë, qumësht të gjallë, shndrin
buzëqeshje flake, buzëqeshje fushash gruri,
që ia çel buzët era, ia tund djepin bukës,
Kallinj flokësh lumenjsh, që ia zgjidh, lidh,
nyjet era, buzët e brigjeve epen tek puthin
njëri tjetrin përmbys në ujë, tharmi i borës
i deh me kohë të bardhë retine, çarçafësh,
qumështi, fare. Era është rrudhë e dashur,
brazdë çasti e hapit, binjakut, që e bën rrugë
duke e shkelur përsëdyti, mbjell pika të gjalla
Shkon e shkon asaj rruge si anije me pendë

bore gjinjve të tu, zhytur n`atë qumësht detari,
embrioni pi dhe dehet, humbet kujtesën, thyen
koracën me sqep, këlthet dhe s`di më ç`është,
por ndjek verbër erën si krah, në atë humbur,
vezë perëndie, kuq ndoshta si nuse, me zogj
zjarri që flenë brenda, zhytur në lëng terresh,
Apo të kaltra, qielltym, mjegull pulëbardhash,
dehur nga shkuma, që këlthasin turbull kumte,
përmbytjesh, ringjalljesh e të fshehta valësh

Me vezë lulesh, ku zhytur në pjalm fle vesa,
perla e bardhë e qiellit, loti i ri, pjella e dritës,
vezë njeriu, me guackë lëkure, dhe të çara
nga vigjëlon syu, kur e ngjyen fllad shpresa
që shkon, hap të reja rrugë detrave të qiejve,
që jetojnë shkurt, si vetëtima, gjurmë krahësh
kapërthyer barkmalit, me gërxhe lëvozhgash,
që tërmeti i çan, i thyen, këlyshin nxjerr jashtë,
që do të lozë, lëpihet , njeriun e vogël symadh

Perëndia në është, është fëmijë, Lee,
që s`ka pse të rritet, fëmijë prej atij zjarri,
prej atij syu, që sheh gjithçka, edhe ne tani
tek i falemi tjetrit. Në engjëjt janë fëmijë,
jemi dhe ne të tillë; jemi ne e djall nuk ka,
veç të mjerë që s`patën fat të duhen nga
a të duan Zotin, se Zoti është dasht,
thotë Gjoni, mbretëria e tij mes nesh,
"天哪 请 无事生非 “

10.

Zgjohem, jashtë, asnjë (e) re,
Përballë, nën çati, ca zogj që flenë,
Më ngjeth mëdyshja në jam zgjuar a jo
vërtet, vërtet...

Askush në ekran

Vranësira dhe i ftohti që më mbylli brenda,
pema plastike e Krishtlindjeve, llampa e zbehtë,
drita e zbërdhylët si krah me vraga neurodermiti,
më kujtuan një derë hekuri me kod si portë banke

Brenda s`kish nëpunës. Përtej sportelit me xhama
rrëmonin duart leshtore të mjekut në raft ilaçesh
për shiringën. Lidhur në korridor pacienti i lodhur,
sypërhumbur s`priste më asgjë veç gjumit. Siluetat,
me zgavrat aty ku është retina, luanin me hijet e tyre
në mur si të dehurit me kupën. Prej hekuri ishte ajo,
mbushur me lëng të hidhur. Tri herë në ditë rradha
si gjarpër në sulm drejtohej e shthurej para presë

Një mashkull i madh, tullac, ka hipur mbi komodinë,
masturbon me pantallonat nën gjunjë. Askush s`e përfill.
Muzikë tekno dëgjon fqinji shtrirë me krahun mbi ballë,
që më ngjan mua. Ndryshe disi sigurisht. Mendja gërric
në mur vija të drejta, katrorë,data, yje telash me gjemba,
burgje humnerash, çarqe, kurthe dhe kafazë të tjerë pafund

Skëterra nuk është larg. Në periferi. Diku pas një shifre,
një muri opak. Fshehur përtej retinave anonimë në turmë fle
ligësia si gjarpër në dimër, budallallëku, mosdija, tmerri.
Frika, mbështjellur kutullaç, hidhet e kafshon çka lëviz,
ka etje faji pastaj dhe e shuan me gjakun ujëkuq të presë

Butë rrëzohet lepuri a dreri, këputet mbi tokën e pazot,
Ofshama e fundit mbyll bashkë me kapakët skenën e kujtesës,
Dëshmitarët harrojnë shpejt çfarë ndodhi, trurin fshijnë
si syzet e avulluara mjeku me një leckë të bardhë shprese

Mjegulla gri nxihet jashtë. Dora prej tymi e të panjohurit
rrotullon çelësin e dritës. Blozë kollitet qielli i fishkur.
Rojet, makinat me shtiza drite shqyejnë brinjën e rrugës.
Tek tuk ndonjë plak kalon ndrojtur n`anën tjetër, zhduket
si peshk n`ujë të turbullt. Tek tuk një copë blu e fshehur
turpshëm në cep të njollës i jep të pijë dritë foshnjes qorre

Ekranët hedhin llavë nën tavanë, djegin bojën,
Hijet shkojnë atje kokëposhtë, këmbështrembër,
Aktorë të famshëm ndoshta ose moderatorë, spikerë
lajmesh me botën si top në sfond. E shohim nga sipër
siç do e ketë parë kur e krijoi Zoti. Eh... mendimet
janë dykokëshe, siameze. Preja e tyre, retina e murit,
ku fle e ngordhur pamja, letra, e zeza mbi të bardhë,
viza e rrathë që mbajnë të pathënshmen, robin e vetes,
Koha është kupa e hekurt, e ftohtë, ku hedhim helmin a verën,
qumështin që pimë në djep. Shiringa, tyta, cungu i urisë, mjerimi
mëkojnë mërzi. Fillimfundi kotësi. Qielli erë. Ne të tjerë.

Rrugëve nuk shkojnë më njerëz, po makina. Nga rrjeta në kuti,
nga kutia në kuti flenë në vaj konservash trutë, peshqit e vetes,
gjumin e rëndë. Vetëm etiketa tregon çfarë ka qenë dikur brenda,
Rradhitur rresht si ushtarë në rafte supemarketesh. Vjen dita
e lexohet kodi, pagohet, hapet tavani si kasë nga çelësi gjigand
i fatit dhe nxirret jashtë mumja. E injektojnë prapë gjallë,
ia heqin fashat, e mësojnë të flasë, të vdesë, të dojë, të lindë,
E lëshojnë pastaj në pyll dhe e shohin nga lart si sateliti
rrumbullin e tokës, indiferentë. Asgjë e re prej mijëra vjetësh,
Big brother e ka pirë kupën me fund, helmin, gjakun a verën,
Ngjan vdekur ashtu lodhur kur fle e s`sheh që filmi ka mbaruar

The end. Kaq. Amen!
Fiket drita. Ndizet
tjetra sa zbazet salla,
Askush në ekran...

Matanë

Po më pyetën matanë si qe,
unë nuk do të di ç`tu them,
Edhe tani s`e di çfarë është,
Çfarë është lart, çfarë poshtë
për ca e lehtë, për disa bosh

Kur kafeja e jetës të të lere pa gjumë,
e mos kesh me kë të ndash dy fjale, shih
si shkojnë retë qiejve, pa kokë, pa gjurmë

Të vetmuarit mallojnë në shpresë,
si yjet agut, kur zjarri bëhet vesë

Flakëve shndris e derdhem tutje,
Fushës që pret, varreve, luleve

Gjuha e rrjedhës, fjala e xixës,
Kënga e erës, kockat në baltë,
Thonë vetëm atë çka dihet

Heshtur digjet drita,
Pa zë është e vërteta,
Gjithçka bëhet vetë,
S`ka as mirë, as keq

Po më pyetën matanë si qe,
unë s`do them asgjë, do hesht
si pellg, ku sytë shohin veten,
pellg në pellg, ç`është jashtë
është brenda, bosh, e lehtë...

Krahëbosh

Rrufis vetmi, çaj të hidhur heshtjeje,
Sodis mendimet, jam pasqyrë e tyre,
Shohin veten,e kujtojnë për mua,
Po unë s`jam, siç nuk është drita rreze

Mjaft vuajta duke kërkuar gjetkë, nëpër botë njerëz, jetë,
Ish gjithmonë aty, drejt e në qendër, boshti ku vija
rrotull, i lidhur, skllav i etjes për të kuptuar çfarë je

Armiku isha unë, askush nuk më kish faj. Lodhur u lëshova mbi tokë,
gjysëm i vdekur. Zemra rrihte akoma ritmin e lashtë, s`pushonte dot

Aty kish qenë gjithnjë. Zhurmë e mendimeve, shushurimë e dëshirave,
trilleve, ujvara e botës, të tjerët, s`me kishin lënë të dëgjoja
rrokjen e parë të jetës. Fati a ti më bënë të rrjedh përkundër,
Salmon që kthehet në burim për të lindur prapë, më të praruara
luspat, më e shndritshme drita. Kërceva vallen, buzëqesha, fola
ndryshe, mprapsht, me veten dhe u qetësova ngadalë si lumë në luginë

Baba e bir tha Jezusi, Buddha diçka tjetër. Ngado që kthehem më shfaqesh
i thjeshtë si puhi, kujtim, shok, fëmijë. Të flas ashtu siç flas me veten,
Po ti e di dhe ndaj hesht, durueshem si i vdekur që pret ditën të zgjohet
nga gjumi i madh i harresës sonë. Verbër vrapojnë diku për të gjetur, çfarë?
Shkelin e dhunojnë, vriten e vrasin, blejnë e shesin kriminelë e shenjtorë.

Sa e thjeshtë është e vërteta kur heq shtresat e hirit e zbulon thëngjijtë,
habitem sa pak e dinë, ndonëse është e shkruar kudo dhe ua mësojmë fëmijëve

Cfarë bëjmë ia bëjmë vetes dhe çfarë s`bëjmë jemi ajo,
Po s`ka fjalë më për të thënë. Shikomë në sy shkëndijën
që verboi dëshirën e fundit, që më ndrin natën shtegun
e ëndërrës foshnje, pafaj kredhur në krahët e tua bosh...

Kujtime pikëllojnë strehët

Kujtime pikëllojnë strehët,
si lot qerpikëve të erës, muri
që prishëm na ndau më shumë,
Nuk ditëm më kush qemë, humbëm
honeve të së shkuarës. Poshtë zjarri
e tymi i tij i zi verboi të vetmin sy të qiellit

Si do kthehemi në shtëpi?

Rrugës pa emër turmojnë të ikurit
U nisën e nuk ditën më se ku, sqima
(absurde, ndaj buzëqesh) krah më krah
me mungesën e durimit, si çift martuar
përjetësisht të kundërtash, i bënë të nguten,
të vrapojnë më shpejt drejt zjarrit, ndonëse
djersa nuk pihet. Mbetën diku e u lutën për burim.

Lumenjtë nuk dinë çfarë janë,
përderisa dikush të zhytet,
ndoshta të mbytet....

Në s`kam

Në s`kam rënë akoma në gjunjë,
S`kam ftohur ballin në dhe,
S`kam kthyer verën në ujë,
S`u kam dhënë bukë të unjëve,
S`kam parë ëndërrën e fundit,
S`kam jetuar si duhet, s`kam
më ç`të them dhe hesht; në
pyes veten pse shkruaj kur
hedh në letër këtë rrjesht,
Arsyeja është e thjeshtë

Të qenit çfarë je. Pus. Qiell, Sy
i hapur a mbyllur si dorë miku
a grusht. Pse-ja është qarku, laku
i botës që humb tek pres prej jush
të bëheni të tjerë, pres kaherë të
hidhni armët, turpin, veten,
të bëhemi prapë fëmijë

Pres t`luajmë bashkë
një lojë të re pa vrasje,
pa gjygjtarë, pa mllef,
pa para, pa ngasje

Pres dhe e di,
se bota është
zveshur në marri,
si pemë në vjeshtë

Liri

Mendova për lirinë
dhe më erdhi keq për ne

Të tjerët janë burgu,
po dhe unë qeli atje,
Brenda numëroj ditët
që më ndajnë nga vdekja

E fundmja shpresë për diçka,
që s`di vërtet në është,
Liri a lumt; dy fjalë,
të njëjta ndoshta

Kur shpirti gufon,
si re e tjerrë nga era,
Nuk di kurrë ç`ndjenjë
është. Mbushur me lëng,
varur në degë qiellore,
pres. E çfarë? Askush
s`e thotë dot. Përtej
fjalës, tutje mendjes,
matanë horizontit është
një vrull, një forcë e fshehtë,
Perëndi a thjesht mall për të qenë
diçka, çfarë ka kuptim të jetë

Ndoshta jeni ju, gardianë të ndryrë,
Pasqyra ku pashë veten siç jam vërtet;
Pikë uji, që s`di nga vjen, ku shkon,
po veç lëshohet si shi përposhtë,
a kreshtë vale; lumë a mot

Ah, gjuha thahet nga fjalë e tepërt,
Petali s`mban dot vesën, e lëshon,
Ajo bie tutje e zhduket po siç erdhi,
Njomëzimë e dritës që më bën të shoh...

Jerm është liria,
akull të ftohtë gishtat,
që përçart lexuan në librin
për të verbër të dheut urdhërin
për t`u hedhur prej zgripit

Hapur rrjetë e qiellit,
Nga valët hidhen
kokëposhtë peshqit,
çka mbetet ecën,
fluturon o mbytet

Sheh veten nga sipër,
Ashtu si shiu shiun, Zoti të tijin,
E ngjitja shuan ngadalë fjalët, hijet,
Poshtë tretet në tym mendimi,
“Dha shpirt!”- thonë ushtarët e thyejnë kërcet,
Perdja griset , ngrihen të vdekurit,
vihen rradhë para në dy rreshta si barazim,
Gjithësi dhe hiç, ADN e të kundërtave,
Gërshet jetësh, x e y , yang e yin

Përtej perëndisë, Big Bang-ut
rrëmujës, dogmave,
dashurisë, unit,
Fle në shtrat të ngushtë
si rrudhë liria

Të lirë janë foshnjet, të vdekurit,
Jeni ju, pa ka kuptim të jesh i lirë,
Ju jeni pranga, burgu, shpresa, muri,
Me kë të rri në parajsë në mos me ju?

Vishnja në kopësht

Dy jetë kanë shkuar qysh atëhere,
unë e im vëlla mbështeteshim në dimër
me një pite me mish në dorë anës murit
të dyqanit tek kinema "Partizani",
Muri ish i ngrohtë, tymi zgjohej,
I bardhë dilte nga toka dhe tretej
mbi kokat tona të qethura shkurt

Herët njerëzia shkonte në punë,
Qe më ndryshe gjindja atëhere,
Të gjithë njëlloj, disi gri në të zezë,
po ndoshta është kujtesa kjo ose televizoret
e parë. Aty ku sot ngrihen rrjesht pallatet,
ish lagjia e vjetër. Përballë MaPos në shesh
qenë fotografët, që fusnin kokën në kamera

Negativët vareshin në një litar bashkë me teshat,
(ndoshta prapë kujtesa) , me kapëse rrobash, prej andej
të martuarit me një zemër në sfond dhe numrin e vitit,
na shihnin buzagaz ne fëmijët. Aty dhe shtëpia e gjyshes.
Në oborr një vishnje e madhe,e vjetër, me degë të zeza,
Por ish dimër kur ti ike; veç bërthamat kishin lënë zogjtë

Lotët duan të rrjedhin e nuk dinë se si,
ne ndamë fatin bashkë, bukën, jetën,
Kur mendoj për veten nuk kam si të mos mendoj ty,
Tash s`je, mungon, si negativ i varur në fill të bardhë,
rrugë bore e lotit që ngrin ngaqë beson se ti rron akoma

Më fanepsesh si shkrepëtimë e aparatit,
në sfond çarçafi i bardhë,
siluete e prerë,
tunel me format e tua,
i errët si vishnjet kur piqen,
të plota, me tul

Nëse ditën kur do shtrihem do hapet një portë,
e di se cila do të jetë...